Duch Święty jest moim Przewodnikiem. Część 29 – „Skąpi Grzesznicy”

Orędzie proroka Boga Eliasza do Suwerennego Patriarchy Zosimy

Rosyjski Kościół Prawosławny Imperium Carskiego
Wiadomość od Suwerennego Patriarchy Zosimy
Duch Święty jest moim Przewodnikiem! Część 29
 Skąpi grzesznicy.

Boże błogosław! 

Starszy Anatolij z Kijowa powiedział, że w dniach ostatnich zbawieni będą tylko skąpi grzesznicy. Ale co to oznacza? Oznacza to, że wszyscy ludzie są chorzy duchowo. Niektórzy przyznają się do tego przed Bogiem, inni nie. A ci, którzy przyznają się do swojej poważnej choroby duchowej, pokutują i zostają zbawieni dzięki Miłosierdziu Stwórcy. Wierny jest bowiem Bóg, który powiedział: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11,28). I znowu: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają” (Mt 9,12).

             Zatem ci, którzy nie przyznają się do choroby duchowej, nie potrzebują Chrystusa; nie należą do Boga. Duch Boży wyjaśnił mi, że wszyscy ludzie w naszych czasach są głęboko chorzy duchowo. Ale niektórzy są pod Bożą opatrznością, a inni nie. Niektórzy są zbawieni, a inni nie. I tylko poprzez smutek i właściwe prowadzenie możemy rozpoznać naszą słabość, naszą chorobę, naszą nędzę, której wstyd dawno już pozbawił nas sumienia.

Po co, moi drodzy, piszę do was te słowa? Aby to wyjaśnić. Na przykład, widzę osobę z cierpieniem duszy, ale poza tym cierpieniem, okresowo widzę również działania Ducha Bożego i dlatego jej nie opuszczam. Bóg mówi do mnie: „Chociaż ta osoba jest chora, uzdrowię ją w odpowiednim czasie. Dlatego powierz jej określone stanowisko lub rangę w Kościele”. A Pan będzie działał z tą osobą poprzez swoją widoczną Opatrzność, poprzez pokrzepienie, napomnienia i upomnienia ze strony innych. Osoba ta będzie musiała doświadczyć tego wszystkiego, poznając coraz lepiej swoją grzeszność. „A jeśli się ukorzy, przyjdę i uzdrowię go ” – mówi Pan. Ale ludzie duchowi widzą w takiej osobie jedynie chorobę i nie zdają sobie sprawy, że Opatrzność Stwórcy jest nad nią. Dlatego tacy ludzie tylko potępiają.

            Są wśród nas ludzie, o których Bóg jasno mi objawił ich przyszłą służbę naszemu Zbawicielowi. Ale jednocześnie ci ludzie cierpią na duchowe choroby. To jest ich Krzyż, rozumiesz? Cierpią i są przez niego dręczeni.

Chcę was zachęcić, moi drodzy, i powiedzieć, abyście wytrwali i nie tracili ducha. Bądźcie cierpliwi, a wtedy wasza radość będzie wielka. Chcę również powiedzieć wszystkim: nie martwcie się, jeśli zobaczycie, że Bóg wybiera osobę chorą do określonej służby, bo powtarzam, Chrystus ją uzdrowi, a wy pozostaniecie potępieni. To zaniepokojenie faktem, że osoba chora została wyznaczona do służby Bogu, mówi wiele o was i świadczy o waszym własnym przekonaniu, że uważacie się za mniej chorych i bardziej godnych służby Bogu niż ta chora osoba. Wszystko to, moi przyjaciele, jest owocem pychy i dowodem na to, że jeszcze nie poznaliście samych siebie, nie poznaliście i nie ukorzyliście się przed Bogiem. Jeśli wszyscy jesteśmy skąpymi grzesznikami, to znaczy, że wszyscy jesteśmy duchowo chorzy, tylko niektórzy z jedną chorobą, a inni z inną, niektórzy bardziej chorzy, a inni mniej. Tak objawia mi nasz Pan. A jeśli Bóg wzywa nas do służby i okazuje miłosierdzie, to radujmy się z brata lub siostry, którzy choć chorzy, pragną służyć Bogu, by choć trochę się radować z tej służby. Rozumiecie? Zrozummy to i my, przyjaciele. Jeśli widzicie chorobę bliźniego, natychmiast przenieście myśli na własną chorobę, jak święty Agaton: „Dziś upadł mój brat, a jutro upadnę ja ”.

             Jeśli choroba bliźniego szczególnie cię dręczy, drażni i dręczy, to wiedz, że jest ona również w tobie, tylko z innej perspektywy, albo Bóg chce ci pokazać, że żyjesz w osądzie i sam się gubisz. Jeśli szczególnie nienawidzisz wszelkich przejawów słabości u bliźniego, to jest to wyraźny znak, że osądzasz i żyjesz w tej złośliwości, która nie podoba się Bogu. To, jak traktujemy chorobę bliźniego, jest bardzo ważne. Czy rozumiesz? Jeśli mówimy otwarcie, bardzo łatwo poznać siebie poprzez chorobę bliźniego. I to jest prawda. Ci, którzy nazywają nas chorymi grzesznikami, są właśnie tym świadectwem o nas, że potrzebujemy Niebiańskiego Lekarza, że ​​jesteśmy tymi skąpymi grzesznikami, którzy są zbawieni w Chrystusie. I oni również świadczą o sobie, że są rzekomo sprawiedliwi i zdrowi, ale taki właśnie sąd czeka faryzeuszy.

            Dlatego, moi przyjaciele, bądźcie bardziej świadomi swojej choroby, módlcie się i pokutujcie, i radujcie się, gdy widzicie, że Bóg wzywa nawet tę chorą osobę do służby, naszego brata lub siostrę. Bądźcie zbawieni! Z Bogiem! Amen!                            

Władca Zosima.

24.12.2025 od