Þjónið Drottni með ótta og fagnið í honum með skjálfta.

Rússneska rétttrúnaðarkirkjan í keisaraveldinu

Metropolitan Onuphry

Rússneska rétttrúnaðarkirkjan í keisaraveldinu
Ávextir andlegrar leiðsagnar frá spámanninum Elía.
„Þjónið Drottni með ótta og fagnið í honum með skjálfta.“
Prédikun Metropolitan Onufriy

Bræður og systur, Kristur er með okkur!

- Alveg satt, líttu með okkur!

Sjá, fyrir náð Guðs, fyrir bænir móður sinnar, gaf Drottinn okkur í gær tækifæri til að tala og segja hjálpsorð til þeirra foreldra sem börn voru tekin frá af þessum þjónum Andkrists.

Nú sjáum við þörfina á að láta í okkur heyra og bjóða fram hjálp, eins og við trúum, okkur öllum. Við höfum jú öll svo margar sorgir en samt svo litla löngun til að þjóna Guði! Hvers vegna? Við segjum oft: „Ég er óverðugur biskup,“ „Ég er óverðugur abbadís,“ „Ég er ... eitthvað annað.“ Og samt, rétt eins og með orð okkar, sem lýsa okkur óverðug, höfum við enga löngun til að þjóna þar! Með öðrum orðum, við virðumst vera að reyna að ýta frá okkur sjálfum þeirri miklu miskunn sem Guð hefur veitt okkur öllum.

Og eins og við höfum heyrt frá hinum smurða Guði, sem segir okkur öllum að Drottinn setji okkur fyrirfram , svo að segja, „fyrirfram“, ekki satt? Hann gefur okkur einhvers konar þjónustu og þjálfar okkur í ferlinu . Og hann gefur okkur dæmi: áður tók það fólk svo langan tíma að ná árangri – að taka að sér ákveðna stöðu, ákveðna stöðu – nú gefur Drottinn okkur það og undirbýr okkur frá barnæsku fyrir þessa eða hina stöðu. Og þar sem við erum öll syndug, og þessi þrep sem Guð setur okkur á eru mesta gjöf Guðs, er það auðvitað fullkomlega eðlilegt að við upplifum hjartasorg, einhverja hjartasorg, og það er erfitt fyrir okkur.

En ef við skoðum það, hvað er það þá sem gerir okkur svona hörð? Vegna þess að Drottinn byrjar að auðmýkja okkur í gegnum þá sem eru okkur nánir, til að sýna okkur okkar sanna ástand. Hvers vegna? Svo að við getum iðrast! Vegna þess að við sinnum daglegum störfum okkar, tölum innantóm orð, í auðmýkt, segjum að „við séum syndarar“, en þegar við förum til játningar eru hjörtu okkar algjörlega ótengd þeim auðmjúku orðum sem við tölum um okkur sjálf. En þegar Guð opinberar ástand okkar í gegnum þá sem eru okkur nánir, þegar okkur líður illa, þegar okkur finnst við vera óbærilega byrðar af því verki sem yfirmenn okkar krefjast af okkur; af fólki sem segir okkur að við getum ekkert gert; og hversu illa það lætur okkur líða. Þannig ber þetta „slæma“ okkur vitni, samkvæmt orði hins smurða, að það opinberar sannarlega okkar sanna ástand, okkar sanna stöðu! Og það er einmitt í þessu ástandi, að finna fyrir þessum hjartasorg, að við getum séð okkar sanna og raunverulega stöðu!

Eins og alltaf, hvaða tveir möguleikar eru í boði ? Við getum sætt okkur við þetta og byrjað að vinna í sjálfum okkur, sagt okkur sjálfum sannleikann: „Drottinn, fyrirgefðu mér, því ég er sannarlega það sem þeir kalla mig, en hjarta mitt er ósammála. Samkvæmt orði hins smurða er þetta því vísbending um að ég er nákvæmlega svona!“ – og þá verður það miklu auðveldara og einfaldara, og vandamálið verður ekki lengur svo stórt! Eða einstaklingur getur haldið áfram, sagt við sjálfan sig að „ég er ekki svona“ og ráðist á þann sem hann heyrði þessi orð frá, sem særðu þig, sem angra hjarta þitt.

Og hvers vegna minntumst við sérstaklega á þá sem eru í valdi, þá sem Guð hefur sett í ákveðnar stöður: abbadísur, biskupa? Hvers vegna? Strax, sem vörn, sem viðbrögð, segir viðkomandi: „Ég vil alls ekki fást við þetta, ég vil ekki gera þetta.“ Jæja, við skulum skoða þetta núna: Drottinn veitir okkur svona háa stöðu, veitir okkur svo mikla miskunn og við segjum: „Nei, Drottinn, ég vil það ekki“ – en það jafngildir einhvers konar guðlasti! Sá Drottinn þig ekki fyrir, setti hann þig einhvern veginn hugsunarlaust í þennan stað, eða setti hann þig virkilega í þennan stað bara til að hæðast að þér? Fyrirgefðu mér, Drottinn! Eða setti hann þig í einhverja erfiða stöðu, eða gaf hann þér eitthvað umfram getu þína? Nei, alls ekki! Auðvitað gefur Drottinn aðeins það sem maður þolir! Og Guð elskar manninn. Og Drottinn gefur manneskju eins mikið og maður þolir, svo að hún geti verið verðug himnaríkis!

Í gær nefndum við jú að vegurinn sem liggur að himnaríki er þröngur og þyrnir ! En hvers vegna tölum við, sem teljum okkur vera syndara, svona oft um þetta? Hvers vegna teljum við okkur óverðug þess sem Guð hefur gefið okkur? Hvers vegna? Það væri rétt og viðeigandi ef við, jafnvel á grunnstigi, segðum: „Þetta er sannarlega hver ég er. Drottinn, fyrirgefðu mér og hjálpaðu mér að breyta eins og þér þóknast!“ Svo að í þeirri stöðu eða stað sem Guð hefur sett okkur megum við vinna fyrir Guð, svo að við getum uppskorið ávöxtinn ásamt Guði og ekki sóað honum! Og Drottinn mun hjálpa okkur með sínum heilaga anda. Skilur þú hvernig þetta virkar?

Þetta virðist svo einfalt, en samt er þetta allt flókið fyrir okkur. Hvers vegna? Vegna þess að við erum vön að treysta sjálfum okkur, vön að dæma aðra en ekki sjálf okkur, óvön að þola fyrir Guðs sakir – og hvað segir Guðs smurði okkur? Hvers vegna, þegar spámaðurinn Elía, Guðs smurði, þjáist fyrir Guð í fangelsi, hvers vegna viljum við forðast það? Hvers vegna? Eins og við vitum, þegar keisarinn þjáist, þá þjáist allt Rússland; þegar keisarinn fagnar, þá fagnar allt Rússland með honum! Þannig getum við líka sameinast og deilt með Guðs smurða. Eins og Vladyka sagði, heyrðum við í dag í bréfaskriftum við móður Olympiadu – hversu dýrmætt og dýrmætt það er að ganga leiðina með keisaranum, einum og sama! En hvernig getum við fagnað eða forðast sorgir þegar hinn smurði þjáist í fangelsi fyrir alla? Þá verðum við talin einhvers konar ótryggir þegnar, en hver veit hvað annað – er það ekki það sama?

Þess vegna, kæru vinir, heyrum við og skiljum hversu margar sorgir allir þjást, hversu margir segja: „Ég vil ekki verða biskup,“ „Ég vil ekki verða abbadís,“ „Ég vil ekki verða prins,“ „Ég er ekki verður þessa“ – skulum við skilja allt þetta eftir Guði! Ef Guð telur nauðsynlegt að „ég sé ekki verðugur,“ að „ég ráði ekki við þetta,“ þá skulum við láta Drottin gera það sjálfur. Hvers vegna ættum við að beita okkar eigin vilja? Til hvers? Við skulum leitast við að uppfylla tilgang Guðs – við skulum leitast við að lifa eftir honum eins vel og við getum. Og hvað mun hjálpa okkur í þessu? Að kenna okkur sjálfum um og upphefja Guð. Og þetta ástand okkar – slíkur hjartasorg – mun kenna okkur að hrópa meira til Guðs, því aðeins frá honum getum við fengið hjálp. Aðeins í þessu ástandi – sagði Vladyka okkur fyrir löngu, jafnvel tveimur árum – aðeins í þessu ástandi eru allar grímur opinberaðar, eru þær fjarlægðar; Og maður skilur, að minnsta kosti að litlu leyti, hvað hann stendur fyrir frammi fyrir Guði, ekki bara að fordæma sjálfan sig andlega, heldur sér hann hvað hann í raun er ... hvað býr innra með honum - gríman dettur af! Maður heldur að hann hafi rétt fyrir sér, en nei - sjáðu, gríman þín hefur fallið af í gegnum þessa sorg. Og aðeins í þessari sorg féll gríman af; án þessara þröngu aðstæðna hefðir þú ekki séð sjálfan þig eins og þú ert frammi fyrir Guði, jafnvel að hluta, og slík iðrun hefði aldrei átt sér stað. Skilur þú hversu forsjón allt er? Og hversu góðlegt það er að kenna sjálfum sér um og upphefja Guð, og muna líka hvað hinn smurði þolir fyrir alla Móður Rus'.

Þess vegna, kæru vinir, töluðum við í gær við foreldra okkar, við börnin okkar, og við töluðum um hversu dýrmætt það er að ganga veginn með hinum smurða, hversu dýrmætt það er þegar Guð gefur okkur það dýrmætasta í lífinu - að fórna fyrir Guð! Og því getum við sagt þetta við alla núna. Svo þið skiljið, rétt eins og við töluðum í gær: „Allur himinninn horfir á þig, maður. Ætlarðu einfaldlega að sætta þig við þetta og leitast við að vinna með Guði, eða ætlarðu að reyna að hrista það af þér á allan mögulegan hátt, á allan mögulegan hátt: 'Ég er óverðugur', 'taktu það af mér', 'ég mun ekki gera þetta' og svo framvegis. Eða mun maður anda frá sér og segja: „Og Drottinn, hvar er það? Hvernig gretti þjófurinn á krossinum sig svona, reyndi á allan mögulegan hátt að komast niður af krossinum, ófær um að þola allar þessar kvalir? „Þjófurinn sem var krossfestur til vinstri við Drottin.“ Og hinn þjófurinn sagði: „Við Guð, minnstu mín aðeins í ríki þínu.“ Drottinn kenndi okkur öllum, þegar við stöndum frammi fyrir slíkri erfiðri stöðu, að breiða út hendurnar til hliðanna, ímynda okkur á krossinum, og segja eitthvað í huganum við sjálf okkur og Guð, já, að segja í hjörtum okkar: „Já, Drottinn, verðugur þjónn þinn samkvæmt verkum mínum, minnstu mín aðeins í ríki þínu. Sviptu mig ekki miskunn þinni, sem þú hefur veitt mér, hjálpaðu mér að vinna með þér, hjálpaðu mér að vinna fyrir þig, hjálpaðu mér að vera trúr þegn þinn, hjálpaðu mér að vera trúr eiðnum sem við öll sórum um hollustu við Guð, keisarann ​​og föðurlandið!“

Það sem við höfum hér er ekki kirkja Krists, heldur einhvers konar samkoma með hegðun eins og þessari: þegar ég vil, þá fer ég; þegar ég vil ekki, þá fer ég ekki. Þegar mér líður vel, þá eru allir í kringum mig góðir, en um leið og minnsta freisting kemur, þá verða allir skyndilega einhvern veginn öðruvísi, allir verða strax slæmir. Og vandamálið er að fólk er ekki vant að þola, ekki vant því! Og aftur, við viljum taka á móti, og í þessu ástandi segjum við: „Sjáðu hvernig hjarta mitt finnur ekkert“ - það er vegna þess að við getum ekki þolað, kæru vinir! Þess vegna köllum við á ykkur, þess vegna segjum við við ykkur - við skulum öll þola saman, við skulum vinna fyrir Guð!

Hvernig getur þetta verið? Hversu lengi lifir keisarinn? Alla ævi hans! Og hvaða mikilleika veitti Drottinn sínum smurða, þegar meistarinn gekk alla ævi hans? Hvers vegna? Vegna þess að hann þráði að elska Guð meira en allt í heiminum, og því kallar hann okkur til að gera slíkt hið sama. Og við köllum á alla: við skulum, vinir, vinna fyrir Guð! Að minnsta kosti á elleftu stundu lífsins, eins og ábóti þess vanrækslufulla klausturs, þar sem þeir frömdu allir lögleysi, og þegar Tatarar herinn réðst á og þeim var boðið að afneita Guði í skiptum fyrir líf sitt, kom ábótinn út og sagði: "Bræður, við höfum lifað óverðuglega alla ævi okkar, við skulum að minnsta kosti deyja sem kristnir menn." Svo við verðum að deyja í dag eða á morgun, hversu mikið er að koma að okkur! Í óeiginlegri merkingu, "í dag eða á morgun." Við skulum að minnsta kosti vinna aðeins fyrir Guð! Drottinn hefur jú þegar heiðrað okkur með svo miklu - það er einfaldlega ólýsanlegt! Hversu margir eru í heiminum? Og hvað fáir hafa veitt Guð hið heilaga innsigli? Hvers konar náð hefur Drottinn veitt okkur? Og við getum ekki þolað jafnvel hið minnsta. Þess vegna ákalla ég þig.

Þolinmæði felst aðeins í því að ávíta sjálfan sig. Að ávíta sjálfan sig, sjá sjálfan sig sem orsök allra þessara hjartasorga, því hjartað er syndsamlegt og Guð vill bjarga okkur og þess vegna er hann sendur til okkar hingað, því að til þess að við verðum ekki dæmd með heiminum dæmir Drottinn, hinn réttláti og kærleiksríki faðir, okkur hér.

Þess vegna, kæru vinir, hef ég kannski sagt það stuttlega í dag: við skulum öll leitast við að biðja til Guðs, að hann veiti okkur einmitt þessa þrautseigju, þessa löngun: að þola hér, að vera dæmdur af Guði hér, að bera refsingu hér og að kenna aðeins einum manni um allt - okkur sjálfum, og engum öðrum! Og þegar hugsun kemur upp gegn annarri manneskju, þá rísum við enn meira upp gegn sjálfum okkur og ávítum okkur enn meira, eins og hinn smurði segir: "Lyft þér upp í hálsinum, farðu enn frekar og vegsamaðu Guð" - því á þennan hátt sigrar Drottinn illa anda. Við erum jú orðin svo sameinuð óhreina andanum að orðið sem beinist að þeim eiginleikum sem við tökum til okkar frá þessum óhreina anda, við snúum þeim aftur að okkur sjálfum og segjum: "Nei, ég er ekki þannig," og við byrjum að biðja, eins og hinn smurði sagði okkur fyrir löngu síðan: "Við erum ekki að biðja fyrir sjálfum okkur, heldur erum við að réttlæta óhreina andann sem er að verki í okkur, sem hefur sameinast okkur!" Gefum Guði því tækifæri til að spyrja spurninga og auðmýkja þennan óhreina anda, sem ég hef persónulega sameinast af mínum eigin vilja – og það mun verða gott!

Við biðjum alla fyrirgefningar. Við skulum keppast við og keppast við að biðja til Guðs, að Drottinn gefi okkur öllum að vinna fyrir Guð og þrá að þóknast Guði, að ávíta okkur sjálf í öllu, að fylgja í öllu og að keppast við að hlusta á ástkæra spámann Guðs, Elía, hinn drottna ættföður Zosima.

Dýrð sé Drottni vorum, alltaf, nú og að eilífu og um aldir alda. Amen!