Ցարական կայսրության Ռուս Ուղղափառ Եկեղեցի
Մետրոպոլիտ Օնուֆրի
Ցարական կայսրության Ռուս Ուղղափառ Եկեղեցի
Եղիա մարգարեի հոգևոր առաջնորդության պտուղները։
«Ծառայե՛ք Տիրոջը վախով և ուրախացե՛ք Նրանով՝ դողալով»։
Մետրոպոլիտ Օնուֆրիի քարոզը
Եղբայրներ և քույրեր, Քրիստոսը մեզ հետ է։
- Իսկապես, նայեք մեզ հետ։
Ահա՛, Աստծո շնորհով, Իր Մոր աղոթքներով, Տերը երեկ մեզ հնարավորություն տվեց խոսելու և օգնության խոսք ասելու այն ծնողներին, որոնց երեխաներին տարել էին Հակաքրիստոսի այս ծառաները։
Հիմա մենք տեսնում ենք խոսելու և օգնության խոսք ասելու անհրաժեշտությունը, ինչպես մենք հավատում ենք, մեզ բոլորիս։ Ի վերջո, մենք բոլորս այնքան շատ վշտեր ունենք, բայց այնքան քիչ ցանկություն ունենք ծառայելու Աստծուն։ Ինչո՞ւ։ Մենք հաճախ ասում ենք. «Ես անարժան եպիսկոպոս եմ», «Ես անարժան մայրապետ եմ», «Ես... ինչ-որ ուրիշ բան եմ»։ Եվ այնուամենայնիվ, ինչպես մեր խոսքերով, որոնք մեզ անարժան են հայտարարում, մենք ընդհանրապես ցանկություն չունենք ծառայելու այնտեղ։ Այլ կերպ ասած, մենք, կարծես, փորձում ենք մեզանից հեռացնել այն Մեծ ողորմածությունը, որը Աստված շնորհել է մեզ բոլորիս։
Եվ ինչպես լսել ենք Աստծո Օծյալից, որը մեզ բոլորիս ասում է, որ Տերը մեզ նախապես է դնում , այսպես ասած՝ «նախապես», այնպես չէ՞։ Նա մեզ որոշակի ծառայություն է տալիս և մեզ մարզում է այդ գործընթացում ։ Եվ նա մեզ օրինակ է բերում. մինչդեռ նախկինում մարդկանց այդքան շատ ժամանակ էր պետք որոշակի դիրք, որոշակի կոչում ստանալու համար, այժմ Տերն է այն տալիս մեզ՝ մանկուց մեզ պատրաստելով այս կամ այն դիրքի համար։ Եվ քանի որ մենք բոլորս մեղավոր ենք, և այս աստիճանները, որոնց վրա Աստված մեզ դնում է, Աստծո մեծագույն պարգևն են, իհարկե, լիովին բնական է, որ մենք սրտի ցավեր ենք զգում, որոշ սրտի ցավեր, և դա մեզ համար դժվար է։
Բայց եթե մենք այն քննենք, ի՞նչն է մեզ այդքան դժվար դարձնում։ Որովհետև Տերը սկսում է մեզ խոնարհեցնել մեր մտերիմների միջոցով, որպեսզի ցույց տա մեր իրական վիճակը։ Ինչո՞ւ։ Որպեսզի մենք կարողանանք զղջալ։ Որովհետև մենք զբաղվում ենք մեր առօրյա գործերով՝ դատարկ խոսքեր ասելով, խոնարհաբար ասելով, որ «մենք մեղավորներ ենք», բայց երբ գնում ենք խոստովանության, մեր սրտերը լիովին չեն մասնակցում մեր մասին խոսող խոնարհ խոսքերին։ Բայց երբ Աստված բացահայտում է մեր վիճակը մեր մտերիմների միջոցով, երբ մենք վատ ենք զգում, երբ մեզ անտանելիորեն ծանրաբեռնված ենք զգում մեր վերադասների կողմից պահանջվող աշխատանքով, այն մարդկանց կողմից, ովքեր ասում են, որ մենք ոչինչ չենք կարող անել, և թե որքան վատ է դա մեզ զգում։ Այսպիսով, այս «վատ»-ը վկայում է մեզ համար, ըստ Օծյալի խոսքի, որ այն իսկապես բացահայտում է մեր իրական վիճակը, մեր իրական իրավիճակը։ Եվ հենց այս վիճակում, զգալով այս սրտի ցավը, մենք կարող ենք տեսնել մեր իրական և իրական վիճակը։
Այսպիսով, ինչպես միշտ, որո՞նք են մեր երկու տարբերակները ։ Մենք կարող ենք ընդունել սա և սկսել աշխատել մեզ վրա՝ ինքներս մեզ ճշմարտությունն ասելով. «Տե՛ր, ներիր ինձ, որովհետև ես իսկապես այն եմ, ինչ նրանք ինձ անվանում են, բայց իմ սիրտը համաձայն չէ։ Այսպիսով, ըստ Օծյալի խոսքի, սա ցույց է տալիս, որ ես հենց այսպիսին եմ»։ Եվ այդ ժամանակ դա շատ ավելի հեշտ և պարզ կլինի, և խնդիրն այլևս այդքան մեծ չի լինի։ Կամ մարդը կարող է համառորեն ասել ինքն իրեն, որ «ես այդպիսին չեմ» և վիրավորել այն մարդուն, ումից լսել է այս խոսքերը, որոնք վիրավորել են ձեզ, որոնք անհանգստացրել են ձեր սիրտը։
Եվ ինչո՞ւ մենք հատուկ անդրադարձանք իշխանություն ունեցողներին, նրանց, ում Աստված նշանակել է որոշակի պաշտոնների՝ մայրապետներ, եպիսկոպոսներ։ Ինչո՞ւ։ Անմիջապես, որպես պաշտպանություն, որպես արձագանք, մարդն ասում է. «Ես ընդհանրապես չեմ ուզում դրանով զբաղվել, ես չեմ ուզում դա անել»։ Հիմա եկեք նայենք դրան. Տերը մեզ շնորհում է այդպիսի բարձր կոչում, մեզ շնորհում է այդպիսի Մեծ ողորմություն, իսկ մենք ասում ենք. «Ո՛չ, Տե՛ր, չեմ ուզում», բայց դա համարժեք է ինչ-որ հայհոյանքի։ Մի՞թե Տերը չնախատեսեց ձեզ, մի՞թե Նա ինչ-որ կերպ անմտածված կերպով դրեց ձեզ այս վիճակում, թե՞ իսկապես դրեց ձեզ այս վիճակում՝ պարզապես ձեզ ծաղրելու համար։ Ներիր ինձ, Տե՛ր։ Կամ մի՞թե Նա ձեզ դրեց որևէ դժվարին իրավիճակում, թե՞ Նա ձեզ տվեց ինչ-որ բան, որը գերազանցում է ձեր ուժերը։ Ոչ, իսկապես։ Իհարկե, Տերը տալիս է միայն այն, ինչ մարդը կարող է կրել։ Եվ Աստված սիրում է մարդուն։ Եվ Տերը մարդուն տալիս է այնքան, որքան մարդը կարող է կրել, որպեսզի նա կարողանա արժանի լինել Երկնքի Արքայությանը։
Ի վերջո, երեկ մենք նշեցինք, որ Երկնքի արքայություն տանող ճանապարհը նեղ է և փշոտ ։ Բայց ինչո՞ւ ենք մենք՝ մեզ մեղավոր համարողներս, այդքան հաճախ խոսում այս մասին։ Ինչո՞ւ ենք մեզ անարժան համարում այն ամենին, ինչ Աստված մեզ տվել է։ Ինչո՞ւ։ Ճիշտ և տեղին կլիներ, եթե նույնիսկ տարրական մակարդակում ասեինք. «Սա է իսկապես ես։ Տե՛ր, ներիր ինձ և օգնիր ինձ գործել այնպես, ինչպես Դու ես կամենում»։ Որպեսզի այն դիրքում կամ տեղում, որտեղ Աստված մեզ դրել է, մենք կարողանանք աշխատել Աստծո համար, որպեսզի կարողանանք Աստծո հետ միասին քաղել պտուղը և չվատնել այն։ Եվ Տերը կօգնի մեզ Իր Սուրբ Հոգով։ Հասկանո՞ւմ եք, թե ինչպես է դա գործում։
Այնքան պարզ է թվում, բայց մեզ համար որքան բարդ է ամեն ինչ։ Ինչո՞ւ։ Որովհետև մենք սովոր ենք վստահել ինքներս մեզ, սովոր ենք դատել ուրիշներին, այլ ոչ թե մեզ, չենք սովոր դիմանալ Աստծո համար, և այնուամենայնիվ, ի՞նչ է մեզ ասում Աստծո Օծյալը։ Ինչո՞ւ, երբ Եղիա մարգարեն՝ Աստծո Օծյալը, տանջվում է Աստծո համար բանտում, ինչո՞ւ ենք մենք ուզում խուսափել դրանից։ Ինչո՞ւ։ Ի վերջո, ինչպես գիտենք, երբ ցարը տառապում է, տառապում է ամբողջ Ռուսաստանը. երբ ցարը ուրախանում է, ամբողջ Ռուսաստանը ուրախանում է նրա հետ։ Այսպիսով, մենք նույնպես կարող ենք միավորվել և կիսվել Աստծո Օծյալի հետ։ Ինչպես ասաց Վլադիկա, այսօր լսեցինք Մայր Օլիմպիադայի հետ նամակագրության մեջ՝ որքան թանկ և թանկ է քայլել ցարի հետ՝ միևնույն է։ Բայց ինչպե՞ս կարող ենք ուրախանալ կամ խուսափել վշտերից, երբ Օծյալը տանջվում է բանտում բոլորի համար։ Այդ դեպքում մեզ կդիտարկեն որպես ինչ-որ անհավատարիմ հպատակներ, բայց ո՞վ գիտի՝ էլ ինչ, չէ՞ որ դա նույն բանն է։
Հետևաբար, սիրելի՛ բարեկամներ, մենք լսում և հասկանում ենք, թե որքան վշտեր են կրում բոլորը, քանի՞ մարդ է ասում. «Ես չեմ ուզում եպիսկոպոս լինել», «Ես չեմ ուզում աբբայուհի լինել», «Ես չեմ ուզում իշխան լինել», «Ես արժանի չեմ դրան»՝ եկեք այս ամենը թողնենք Աստծուն։ Եթե Աստված անհրաժեշտ է համարում, որ «ես արժանի չեմ», որ «ես չեմ կարող դա հաղթահարել», ապա թող Տերն Ինքն անի դա։ Ինչո՞ւ պետք է մենք մեր սեփական կամքը գործադրենք։ Ինչի՞ համար։ Եկեք ձգտենք կատարել Աստծո նպատակը՝ եկեք ձգտենք այն կատարել որքան հնարավոր է լավ։ Եվ ի՞նչը կօգնի մեզ այս հարցում։ Մեղադրելով մեզ և գովաբանելով Աստծուն։ Եվ մեր այս վիճակը՝ այդպիսի սրտացավը, մեզ կսովորեցնի ավելի շատ աղաղակել Աստծուն, որովհետև միայն Նրանից կարող ենք օգնություն ստանալ։ Միայն այս վիճակում՝ Վլադիկան մեզ ասաց վաղուց, նույնիսկ երկու տարի առաջ՝ միայն այս վիճակում են բոլոր դիմակները բացահայտվում, հանվում։ Եվ մարդը գոնե մի փոքր հասկանում է, թե ինչի համար է կանգնած Աստծո առաջ, ոչ միայն մտքում դատապարտելով իրեն, այլև տեսնելով, թե ով է իրականում… ինչ է թաքնված նրա մեջ՝ դիմակը ընկնում է։ Մարդը կարծում է, որ ճիշտ է, բայց ոչ՝ նայեք, ձեր դիմակը ընկել է այս վշտի պատճառով։ Եվ միայն այս վշտի մեջ է դիմակը ընկել. առանց այս նեղված հանգամանքների դուք ինքներդ ձեզ չէիք տեսնի այնպիսին, ինչպիսին կաք Աստծո առաջ, նույնիսկ մասամբ, և նման զղջում երբեք տեղի չէր ունենա։ Հասկանո՞ւմ եք, թե որքան նախախնամական է ամեն ինչ։ Եվ որքան բարի է մեղադրել ինքներդ ձեզ և փառաբանել Աստծուն՝ հիշելով նաև, թե ինչ է կրում Օծյալը ամբողջ Մայր Ռուսաստանի համար։
Հետևաբար, սիրելի՛ բարեկամներ, երեկ մենք խոսեցինք մեր ծնողների, մեր երեխաների հետ և խոսեցինք այն մասին, թե որքան թանկ է Օծյալի հետ ճանապարհը քայլելը, որքան թանկ է, երբ Աստված մեզ տալիս է կյանքում ամենաթանկագինը՝ զոհաբերվել Աստծո համար։ Եվ այսպես, մենք կարող ենք սա ասել բոլորին հիմա։ Այսպիսով, դուք հասկանում եք, ինչպես երեկ մենք խոսեցինք. «Ամբողջ Երկինքը նայում է քեզ, մարդ։ Կընդունե՞ս սա պարզապես և կձգտե՞ս աշխատել Աստծո հետ, թե՞ կփորձես ամեն կերպ, ամեն կերպ թոթափել դա. «Ես անարժան եմ», «հանիր դա ինձնից», «ես սա չեմ անի» և այլն։ Կամ մարդը կհոգա և կասի. «Եվ Տե՛ր, որտե՞ղ է դա»։ Ինչպե՞ս խաչի վրա ավազակը այդպես դեմքը ծռեց՝ ամեն կերպ փորձելով իջնել խաչից՝ չկարողանալով դիմանալ այս բոլոր տանջանքներին։ «Գողը, որին խաչեցին Տիրոջ ձախ կողմում»։ Եվ մյուս ավազակն ասաց. «Աստծով, միայն հիշիր ինձ Քո արքայության մեջ»։ Տիրակալը նաև սովորեցրեց մեզ բոլորիս, երբ բախվում էինք նման դժվարին իրավիճակի, ձեռքերը տարածել կողքերին, պատկերացնելով մեզ խաչի վրա, և մտքում ինչ-որ բան ասել ինքներս մեզ և Աստծուն, այո, ասել մեր սրտերում. «Այո՛, Տե՛ր, Քո արժանի ծառա իմ գործերի համաձայն, միայն հիշիր ինձ Քո արքայության մեջ։ Մի՛ զրկիր ինձ Քո ողորմածությունից, որը Դու շնորհել ես ինձ, օգնիր ինձ աշխատել Քեզ հետ, օգնիր ինձ աշխատել Քեզ համար, օգնիր ինձ լինել Քո հավատարիմ հպատակը, օգնիր ինձ հավատարիմ մնալ այն երդմանը, որը մենք բոլորս տվել ենք՝ հավատարմություն հայտնելով Աստծուն, Ցարին և Հայրենիքին»։
Այստեղ մենք Քրիստոսի Եկեղեցի չունենք, այլ մի տեսակ հավաքույթ՝ այսպիսի վարքագծով. երբ ուզում եմ, գնում եմ, երբ չեմ ուզում՝ չեմ գնում։ Երբ լավ եմ զգում, շրջապատումս բոլորը լավն են, բայց հենց որ ամենափոքր գայթակղությունն է գալիս, բոլորը հանկարծ ինչ-որ կերպ տարբերվում են, բոլորը անմիջապես վատ են դառնում։ Եվ խնդիրն այն է, որ մարդիկ սովոր չեն դիմանալ, սովոր չեն դրան։ Եվ կրկին, մենք ուզում ենք ստանալ, և այս վիճակում ասում ենք. «Տեսեք, թե ինչպես է սիրտս ոչինչ զգում», որովհետև չենք կարողանում դիմանալ, սիրելի՛ բարեկամներ։ Ահա թե ինչու ենք մենք ձեզ կանչում, ահա թե ինչու ենք ձեզ ասում. եկեք բոլորս միասին դիմանանք, եկեք աշխատենք Աստծո համար։
Ինչպե՞ս կարող է սա լինել։ Որքա՞ն է դիմանում Ցարը։ Իր ամբողջ կյանքը։ Եվ ի՞նչ մեծություն շնորհեց Տերը Իր Օծյալին, երբ Տերը քայլեց իր ողջ կյանքի ընթացքում։ Ինչո՞ւ։ Որովհետև Նա ցանկանում էր սիրել Աստծուն աշխարհում ամեն ինչից առավել, և այդ պատճառով Նա կոչ է անում մեզ նույնը անել։ Եվ մենք կոչ ենք անում բոլորին. եկեք մենք, ընկերներ, աշխատենք Աստծո համար։ Գոնե կյանքի տասնմեկերորդ ժամին, ինչպես այդ անփույթ վանքի վանահայրը, որտեղ նրանք բոլորը անօրինություն էին գործում, և երբ թաթարական բանակը հարձակվեց, և նրանց առաջարկվեց հրաժարվել Աստծուց իրենց կյանքի դիմաց, վանահայրը դուրս եկավ և ասաց. «Եղբայրնե՛ր, մենք մեր ամբողջ կյանքում ապրել ենք անարժան, եկեք գոնե մեռնենք որպես քրիստոնյաներ»։ Այսպիսով, մենք պետք է մեռնենք այսօր կամ վաղը, որքան շատ բան է մեզ վրա գալիս։ Փոխաբերական իմաստով՝ «այսօր կամ վաղը»։ Եկեք գոնե մի փոքր աշխատենք Աստծո համար։ Ի վերջո, Տերն արդեն այնքան շատ բանով է մեզ պատվել՝ պարզապես խոսքերից անհասկանալի է։ Քանի՞ մարդ կա աշխարհում։ Եվ ի՞նչ մի բուռ մարդկանց է Աստված շնորհել Սուրբ Կնիքը։ Ի՞նչ շնորհ է մեզ տվել Տերը։ Եվ մենք չենք կարող դիմանալ նույնիսկ ամենափոքր բանին։ Ահա թե ինչու եմ ես ձեզ կանչում։
Համբերությունը կայանում է միայն ինքներս մեզ նախատելու մեջ։ Նախատել ինքներս մեզ, մեզ համարել այս բոլոր սրտացավերի պատճառը, որովհետև սիրտը մեղավոր է, և Աստված ուզում է փրկել մեզ, և այդ պատճառով է Նա ուղարկվել մեզ այստեղ, որովհետև, որպեսզի չդատապարտվենք աշխարհի հետ, Տերը՝ Արդար և Սիրող Հայրը, մեզ այստեղ դատում է։
Հետևաբար, սիրելի՛ բարեկամներ, այսօր գուցե համառոտ ասացի. եկեք բոլորս ձգտենք աղոթել Աստծուն, որ Նա մեզ շնորհի հենց այս համբերատարությունը, այս ցանկությունը՝ այստեղ դիմանալ, այստեղ Աստծո կողմից դատվել, այստեղ պատիժ կրել և ամեն ինչի համար մեղադրել միայն մեկին՝ մեզ, և ոչ մեկ ուրիշի։ Եվ երբ մեկ այլ մարդու դեմ միտք է առաջանում, ապա մենք ավելի ենք ոտքի կանգնում ինքներս մեզ դեմ և ավելի ենք նախատում ինքներս մեզ, ինչպես Օծյալն է ասում. «Բարձրացրու քեզ պարանոցից, ավելի շատ գնա և փառաբանիր Աստծուն», քանի որ այս կերպ Տերը հաղթում է դևերին։ Ի վերջո, մենք այնքան ենք միավորվել անմաքուր ոգու հետ, որ այս անմաքուր ոգուց մեր ստացած հատկություններին ուղղված խոսքը մենք դրանք շրջում ենք մեր դեմ և ասում. «Ո՛չ, ես այդպիսին չեմ», և սկսում ենք միջնորդել, ինչպես Օծյալն է մեզ ասել վաղուց. «Մենք չենք միջնորդում ինքներս մեզ համար, այլ արդարացնում ենք այն անմաքուր ոգուն, որը գործում է մեր մեջ, որը միավորվել է մեզ հետ»։ Ուրեմն, եկեք Աստծուն հնարավորություն տանք հարցականի տակ դնելու և խոնարհեցնելու այս անմաքուր ոգուն, որի հետ ես անձամբ միավորվել եմ իմ սեփական կամքով, և դա լավ կլինի։
Մենք ներողություն ենք խնդրում բոլորից։ Եկեք ջանք թափենք և ձգտենք աղոթել Աստծուն, որպեսզի Տերը մեզ բոլորիս շնորհի աշխատել Աստծո համար և ցանկանալ հաճեցնել Աստծուն, ամեն ինչում նախատել ինքներս մեզ, ամեն ինչում հետևել և ձգտել լսել Աստծո սիրելի մարգարե Եղիային, Տիրակալ Հայրապետ Զոսիմային։
Փառք մեր Տիրոջը, միշտ, հիմա և հավիտյանս հավիտենից, և հավիտյանս հավիտենից։ Ամեն։
