Servide ao Señor con temor e alegradevos nel con tremor.

Igrexa Ortodoxa Rusa do Imperio Tsarista

Onufriy metropolitano

Igrexa Ortodoxa Rusa do Imperio Tsarista
Os froitos da guía espiritual do profeta Elías.
"Servídeo ao Señor con temor e alegradevos nel con tremor."
Sermón do Metropolitano Onufriy

Irmáns e irmás, Cristo está con nós!

- De verdade, mira con nós!

Velaquí que, pola Graza de Deus, a través das oracións da súa Nai, o Señor concedeunos onte a oportunidade de falar e dicir unha palabra de axuda a aqueles pais cuxos fillos foron levados por estes servos do Anticristo.

Agora vemos a necesidade de falar e ofrecer unha palabra de axuda, como cremos, a todos nós. Despois de todo, todos temos tantas penas, pero temos tan pouco desexo de servir a Deus! Por que? A miúdo dicimos: "Son un bispo indigno", "Son unha abadesa indigna", "Son... algo máis". E, con todo, igual que coas nosas palabras, que nos declaran indignas, non temos ningún desexo de servir alí en absoluto! Noutras palabras, parece que estamos a tentar afastar de nós a Gran Misericordia coa que Deus nos concedeu a todos.

E como escoitamos do Unxido de Deus, que nos di a todos que o Señor nos coloca con antelación , por así dicilo, "con antelación", non si? Dános algún tipo de ministerio e entrénanos no proceso . E dános un exemplo: mentres que antes á xente lle levaba tanto tempo conseguilo —asumir unha posición particular, un rango particular— agora o Señor dánoso, preparándonos desde a infancia para esta ou aquela posición. E dado que todos somos pecadores, e estes chanzos nos que Deus nos coloca son o maior agasallo de Deus, é, por suposto, completamente natural que experimentemos dor no corazón, algunhas dor no corazón, e é difícil para nós.

Pero se o examinamos, que é o que nos endurece tanto? Porque o Señor comeza a humillarnos a través dos nosos achegados, para mostrarnos o noso verdadeiro estado. Por que? Para que nos poidamos arrepentir! Porque facemos os nosos asuntos diarios, dicindo palabras baleiras, humildemente, dicindo que "somos pecadores", pero cando imos á confesión, os nosos corazóns non se involucran en absoluto nas palabras humildes que pronunciamos sobre nós mesmos. Pero cando Deus revela o noso estado a través dos nosos achegados, cando nos sentimos mal, cando nos sentimos insoportablemente abrumados polo traballo que nos esixen os nosos superiores; por persoas que nos din que non podemos facer nada en absoluto; e o mal que nos fai sentir. Entón, este "mal" dá testemuño de nós, segundo a palabra do Unxido, de que realmente revela o noso verdadeiro estado, a nosa verdadeira situación! E é precisamente neste estado, sentindo esta dor no corazón, que podemos ver a nosa verdadeira e real situación!

Entón, como sempre, cales son as nosas dúas opcións ? Podemos aceptar isto e comezar a traballar en nós mesmos, dicíndonos a verdade: "Señor, perdóame, porque realmente son o que me chaman, pero o meu corazón non está de acordo. Entón, segundo a palabra do Unxido, isto é unha indicación de que son exactamente así!", e entón será moito máis doado e sinxelo, e o problema xa non será tan grande! Ou unha persoa pode persistir, dicíndose a si mesma que "non son así" e atacando con insultos á persoa da que escoitou estas palabras, que che feren, que che preocupan o corazón.

E por que nos referimos especificamente ás persoas que teñen autoridade, ás que Deus colocou en certos postos: abadesas, bispos? Por que? Inmediatamente, como defensa, como reacción, a persoa di: "Non quero ocuparme disto en absoluto, non quero facer isto". Ben, vexamos isto agora: o Señor invístenos cun rango tan elevado, concédenos unha Misericordia tan Grande, e nós dicimos: "Non, Señor, non quero", pero iso equivale a algún tipo de blasfemia! Non te previu o Señor, non te colocou deste xeito sen pensar, ou realmente te colocou deste xeito só para burlarte de ti? Perdóame, Señor! Ou te colocou nalgunha situación difícil, ou che deu algo máis alá das túas forzas? Non, de verdade! Por suposto, o Señor só dá o que unha persoa pode soportar! E Deus ama ao home. E o Señor dálle a unha persoa tanto como unha persoa pode soportar, para que poida ser digna do Reino dos Ceos!

Despois de todo, onte mencionamos que o camiño que leva ao Reino dos Ceos é estreito e espiñento ! Pero por que nós, que nos consideramos pecadores, falamos tan a miúdo disto? Por que nos consideramos indignos do que Deus nos concedeu? Por que? Sería correcto e apropiado que, mesmo a nivel básico, dixésemos: "Este é realmente quen son. Señor, perdóame e axúdame a actuar como che pareza!" Para que na posición ou lugar onde Deus nos colocou, poidamos traballar para Deus, para que poidamos recoller o froito xunto con Deus, e non desperdicialo! E o Señor axudaranos co seu Espírito Santo. Entendes como funciona isto?

Parece tan sinxelo, pero que complicado é todo para nós. Por que? Porque nos acostumamos a confiar en nós mesmos, acostumados a xulgar aos demais e non a nós mesmos, desacostumados a soportar por Deus, e con todo, que nos di o Unxido de Deus? Por que, cando o profeta Elías, o Unxido de Deus, sofre por Deus no cárcere, por que queremos evitalo? Por que? Despois de todo, como sabemos, cando o tsar sofre, toda Rusia sofre; cando o tsar se alegra, toda Rusia se alegra con el! Así tamén, podemos unirnos e compartir co Unxido de Deus. Como dixo Vladyka, escoitamos hoxe en correspondencia coa Nai Olympiada: que precioso e precioso é percorrer o camiño co tsar, un e o mesmo! Pero como podemos alegrarnos ou evitar as penas cando o Unxido sofre no cárcere por todos? Entón seremos vistos como unha especie de súbditos desleais, pero quen sabe que máis, non é iso o mesmo?

Polo tanto, queridos amigos, escoitamos e comprendemos cantas penas sofre cada persoa, canta xente di: "Non quero ser bispo", "Non quero ser abadesa", "Non quero ser príncipe", "Non son digna disto"—deixémoslle todo isto a Deus! Se Deus considera necesario que "non son digna", que "non podo con iso", entón deixemos que o faga o Señor El mesmo. Por que debemos exercer a nosa propia vontade? Para que? Esforcémonos por cumprir o propósito de Deus, esforcémonos por vivir segundo el o mellor que poidamos. E que nos axudará nisto? Culpándonos a nós mesmos e exaltando a Deus. E este estado noso —tanta dor— ensinaranos a clamar máis a Deus, porque só Del se nos pode conceder axuda. Só neste estado —díxonos Vladyka hai moito tempo, mesmo hai dous anos— só neste estado se revelan todas as máscaras, se retiran; E unha persoa comprende, polo menos un pouco, o que representa ante Deus, non só condenándose mentalmente, senón que ve o que realmente é... o que hai dentro del: a máscara cáese! Unha persoa pensa que ten razón, pero non, mira, a túa máscara caeu por esta dor. E só nesta dor caeu a máscara; sen estas circunstancias angustiosas, non te terías visto a ti mesmo como es ante Deus, nin sequera parcialmente, e tal arrepentimento nunca tería ocorrido. Entendes o providencial que é todo? E o amable que é culparse a ti mesmo e exaltar a Deus, lembrando tamén o que o Unxido soporta por toda a Nai Rus'.

Polo tanto, queridos amigos, onte falamos cos nosos pais, cos nosos fillos, e falamos do precioso que é percorrer o camiño co Unxido, do precioso que é cando Deus nos concede o máis precioso da vida: sacrificarnos por Deus! E así podemos dicir isto a todos agora. Así que entendédelo, igual que onte falamos: "Todo o Ceo está a mirarte, home. Simplemente aceptarás isto e esforzaraste por traballar con Deus, ou intentarás sacudilo de todos os xeitos posibles, de todos os xeitos posibles: 'Son indigno', 'quítamo de enriba', 'non farei isto', etc. Ou unha persoa exhalará e dirá: "E Señor, onde está? Como fixo esa careta o ladrón da Cruz, intentando de todos os xeitos posibles baixar da Cruz, incapaz de soportar todos estes tormentos? "O ladrón que foi crucificado á esquerda do Señor". E o outro ladrón dixo: "Por Deus, só lémbrate de min no teu Reino". O Soberano tamén nos ensinou a todos, cando nos enfrontamos a unha situación tan difícil, a estender os brazos cara aos lados, imaxinándonos na Cruz, e a dicir algo mentalmente para nós mesmos e para Deus, si, a dicir nos nosos corazóns: "Si, Señor, o teu digno servo segundo as miñas obras, só lémbrate de min no teu Reino. Non me prives da túa Misericordia, coa que me concedeches, axúdame a traballar contigo, axúdame a traballar para ti, axúdame a ser o teu fiel súbdito, axúdame a ser fiel ao xuramento de lealdade que todos fixemos a Deus, ao Tsar e á Patria!".

O que temos aquí non é a Igrexa de Cristo, senón unha especie de reunión con comportamentos coma este: cando quero, vou; cando non quero, non vou. Cando me sinto ben, todos ao meu redor son bos, pero en canto chega a máis mínima tentación, de súpeto todos se volven diferentes, todos se volven inmediatamente malos. E o problema é que a xente non está afeita a soportar, non está afeita a iso! E de novo, queremos recibir, e neste estado, dicimos: "Mirade como o meu corazón non sente nada" - é porque non podemos soportar, queridos amigos! Por iso vos chamamos, por iso vos dicimos: perseveremos todos xuntos, traballemos para Deus!

Como pode ser isto? Canto tempo dura o Tsar? Toda a súa vida! E que grandeza lle concedeu o Señor ao seu Unxido, cando o Mestre camiñou durante toda a súa vida? Por que? Porque desexaba amar a Deus máis que a nada no mundo, e por iso chámanos a facer o mesmo. E chamamos a todos: traballemos nós, amigos, para Deus! Polo menos na undécima hora da vida, como aquel abade daquel mosteiro neglixente, onde todos cometeron anarquía, e cando o exército tártaro atacou, e se lles ofreceu renunciar a Deus a cambio das súas vidas, o abade saíu e dixo: "Irmáns, vivimos indignamente toda a nosa vida, polo menos morramos como cristiáns". Entón, debemos morrer hoxe ou mañá, canto nos vén! Falando figuradamente, "hoxe ou mañá". Traballemos polo menos un pouco para Deus! Despois de todo, o Señor xa nos honrou con tanto, é simplemente indescifrable! Canta xente hai no mundo? E a que puñado de persoas concedeu Deus o Santo Selo? Que clase de Graza nos concedeu o Señor? E non podemos soportar nin o máis mínimo. Por iso vos invoco.

A paciencia consiste só en reprocharnos a nós mesmos. Reprocharnos a nós mesmos, vernos a nós mesmos como a causa de todas estas mágoas, porque o corazón é pecaminoso e Deus quere salvarnos, e por iso é enviado a nós aquí, porque, para que non sexamos condenados co mundo, o Señor, o Pai Xusto e Amoroso, xulga aquí.

Polo tanto, queridos amigos, quizais o dixen brevemente hoxe: esforcémonos todos por rezarlle a Deus, para que nos conceda precisamente esta perseveranza, este desexo: aguantar aquí, ser xulgados por Deus aquí, soportar o castigo aquí e culpar só a unha persoa de todo: a nós mesmos e a ninguén máis! E cando xorde un pensamento contra outra persoa, entón levantámonos aínda máis contra nós mesmos e reprochámonos aínda máis, como di o Unxido: "Levántate polo pescozo, vai aínda máis e glorifica a Deus" - porque deste xeito o Señor vence os demos. Despois de todo, unímonos tanto co espírito impuro que a palabra dirixida ás calidades que absorbemos deste espírito impuro, volvémolas contra nós mesmos e dicimos: "Non, eu non son así", e comezamos a interceder, como nos dixo o Unxido hai moito tempo: "Non intercedemos por nós mesmos, senón que xustificamos o espírito impuro que obra en nós, que se uniu a nós!". Así que démoslle a Deus a oportunidade de cuestionar e humillar este espírito impuro, co que eu persoalmente me unín pola miña propia vontade, e será bo!

Pedímoslle perdón a todos. Esforcémonos e esforcémonos por rezarlle a Deus, para que o Señor nos conceda a todos traballar para Deus e desexar agradar a Deus, reprocharnos a nós mesmos en todo, seguir en todo e esforzarnos por escoitar ao amado profeta de Deus, Elías, o patriarca soberano Zósima.

Gloria ao noso Señor, sempre, agora e sempre, e polos séculos dos séculos. Amén!