Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Τσαρικής Αυτοκρατορίας
Μητροπολίτης Ονούφριος
Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Τσαρικής Αυτοκρατορίας
Οι καρποί της πνευματικής καθοδήγησης από τον Προφήτη Ηλία.
«Υπηρετείτε τον Κύριο με φόβο και αγαλλιάζετε σε Αυτόν με τρόμο».
Κήρυγμα Μητροπολίτου Ονουφρίου
Αδελφοί και αδελφές, ο Χριστός είναι μαζί μας!
- Αλήθεια, κοιτάξτε μαζί μας!
Ιδού, με τη Χάρη του Θεού, δια των προσευχών της Μητέρας Του, ο Κύριος χθες μας έδωσε την ευκαιρία να μιλήσουμε και να πούμε έναν λόγο βοήθειας σε εκείνους τους γονείς των οποίων τα παιδιά πήραν αυτοί οι υπηρέτες του Αντίχριστου.
Τώρα βλέπουμε την ανάγκη να μιλήσουμε και να προσφέρουμε έναν λόγο βοήθειας, όπως πιστεύουμε, σε όλους μας. Άλλωστε, όλοι έχουμε τόσες πολλές θλίψεις, κι όμως έχουμε τόσο λίγη επιθυμία να υπηρετήσουμε τον Θεό! Γιατί; Συχνά λέμε: «Είμαι ένας ανάξιος επίσκοπος», «Είμαι μια ανάξια ηγουμένη», «Είμαι... κάτι άλλο». Κι όμως, όπως ακριβώς και με τα λόγια μας, που μας δηλώνουν ανάξιους, δεν έχουμε καθόλου επιθυμία να υπηρετήσουμε εκεί! Με άλλα λόγια, φαίνεται να προσπαθούμε να απομακρύνουμε από τον εαυτό μας το Μεγάλο Έλεος που ο Θεός μας έχει χαρίσει όλους.
Και όπως έχουμε ακούσει από τον Χρισμένο του Θεού, ο οποίος μας λέει σε όλους ότι ο Κύριος μας τοποθετεί εκ των προτέρων , ας πούμε, «εκ των προτέρων», σωστά; Μας δίνει κάποιο είδος διακονίας και μας εκπαιδεύει στη διαδικασία . Και μας δίνει ένα παράδειγμα: ενώ προηγουμένως χρειαζόταν τόσος χρόνος στους ανθρώπους για να επιτύχουν - να αναλάβουν μια συγκεκριμένη θέση, μια συγκεκριμένη τάξη - τώρα ο Κύριος μας τη δίνει, προετοιμάζοντάς μας από την παιδική ηλικία για αυτή ή εκείνη τη θέση. Και επειδή όλοι είμαστε αμαρτωλοί, και αυτά τα σκαλοπάτια στα οποία μας τοποθετεί ο Θεός είναι το Μεγαλύτερο Δώρο από τον Θεό, είναι, φυσικά, απολύτως φυσικό να βιώνουμε στενοχώριες, κάποιες στενοχώριες, και είναι δύσκολο για εμάς.
Αλλά αν το εξετάσουμε, τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο δύσκολους; Επειδή ο Κύριος αρχίζει να μας ταπεινώνει μέσω των κοντινών μας ανθρώπων, για να μας δείξει την αληθινή μας κατάσταση. Γιατί; Για να μπορέσουμε να μετανοήσουμε! Επειδή ασχολούμαστε με τις καθημερινές μας δουλειές, λέγοντας κενά λόγια, ταπεινά, λέγοντας ότι «είμαστε αμαρτωλοί», αλλά όταν πηγαίνουμε στην εξομολόγηση, οι καρδιές μας είναι εντελώς αδιάφορες για τα ταπεινά λόγια που λέμε για τον εαυτό μας. Αλλά όταν ο Θεός αποκαλύπτει την κατάστασή μας μέσω των κοντινών μας ανθρώπων, όταν νιώθουμε άσχημα, όταν νιώθουμε αφόρητα επιβαρυμένοι από την εργασία που μας απαιτούν οι ανώτεροί μας· από ανθρώπους που μας λένε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα απολύτως· και πόσο άσχημα μας κάνει να νιώθουμε. Έτσι, αυτό το «κακό» μας μαρτυρά, σύμφωνα με τον λόγο του Χριστού, ότι αποκαλύπτει πραγματικά την αληθινή μας κατάσταση, την αληθινή μας κατάσταση! Και ακριβώς σε αυτή την κατάσταση, νιώθοντας αυτόν τον πόνο στην καρδιά, μπορούμε να δούμε την αληθινή και πραγματική μας κατάσταση!
Λοιπόν, όπως πάντα, ποιες είναι οι δύο επιλογές μας ; Μπορούμε να το αποδεχτούμε αυτό και να αρχίσουμε να δουλεύουμε με τον εαυτό μας, λέγοντας στον εαυτό μας την αλήθεια: «Κύριε, συγχώρεσέ με, γιατί είμαι πραγματικά αυτό που με αποκαλούν, αλλά η καρδιά μου διαφωνεί. Έτσι, σύμφωνα με τον λόγο του Χριστού, αυτή είναι μια ένδειξη ότι είμαι ακριβώς έτσι!» – και τότε θα είναι πολύ πιο εύκολο και απλούστερο, και το πρόβλημα δεν θα είναι πλέον τόσο μεγάλο! Ή, ένα άτομο μπορεί να επιμένει, λέγοντας στον εαυτό του ότι «Δεν είμαι έτσι», και να ξεσπά σε ύβρεις στο άτομο από το οποίο άκουσε αυτά τα λόγια, που σε πλήγωσαν, που σε ταλαιπωρούν την καρδιά.
Και γιατί αναφερθήκαμε συγκεκριμένα σε εκείνους που βρίσκονται στην εξουσία, σε εκείνους που ο Θεός έχει τοποθετήσει σε ορισμένες θέσεις: ηγουμένες, επισκόπους; Γιατί; Αμέσως, ως άμυνα, ως αντίδραση, το άτομο λέει: «Δεν θέλω να ασχοληθώ καθόλου με αυτό, δεν θέλω να το κάνω αυτό». Λοιπόν, ας το δούμε τώρα: ο Κύριος μας επενδύει με έναν τόσο υψηλό βαθμό, μας απονέμει τόσο Μεγάλο Έλεος, και εμείς λέμε: «Όχι, Κύριε, δεν θέλω» - αλλά αυτό ισοδυναμεί με κάποιο είδος βλασφημίας! Δεν σας προέβλεψε ο Κύριος, μήπως σας τοποθέτησε έτσι απερίσκεπτα, ή μήπως σας τοποθέτησε πραγματικά έτσι απλώς για να σας κοροϊδέψει; Συγχώρεσέ με, Κύριε! Ή μήπως σας έβαλε σε κάποια δύσκολη κατάσταση, ή μήπως σας έδωσε κάτι πέρα από τις δυνάμεις σας; Όχι, πράγματι! Φυσικά, ο Κύριος δίνει μόνο ό,τι μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος! Και ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο. Και ο Κύριος δίνει στον άνθρωπο όσο μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος, ώστε να μπορεί να είναι άξιος της Βασιλείας των Ουρανών!
Άλλωστε, χθες αναφέραμε ότι το μονοπάτι που οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών είναι στενό και αγκαθωτό ! Αλλά γιατί εμείς, που θεωρούμε τους εαυτούς μας αμαρτωλούς, μιλάμε τόσο συχνά γι' αυτό; Γιατί θεωρούμε τους εαυτούς μας ανάξιους για όσα μας έχει χαρίσει ο Θεός; Γιατί; Θα ήταν σωστό και πρέπον αν, έστω και στο βασικό επίπεδο, λέγαμε: «Αυτός είμαι πραγματικά. Κύριε, συγχώρεσέ με και βοήθησέ με να ενεργήσω όπως Σου αρέσει!» Ώστε στη θέση ή τον τόπο όπου μας έχει τοποθετήσει ο Θεός, να μπορούμε να εργαζόμαστε για τον Θεό, ώστε να μπορούμε να καρπώνουμε μαζί με τον Θεό τον καρπό και να μην τον σπαταλάμε! Και ο Κύριος θα μας βοηθήσει με το Άγιο Πνεύμα Του. Καταλαβαίνετε πώς λειτουργεί αυτό;
Φαίνεται τόσο απλό, κι όμως πόσο περίπλοκα είναι όλα για εμάς. Γιατί; Επειδή έχουμε συνηθίσει να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, έχουμε συνηθίσει να κρίνουμε τους άλλους και όχι τον εαυτό μας, δεν έχουμε συνηθίσει να υπομένουμε για χάρη του Θεού - κι όμως τι μας λέει ο Χρισμένος του Θεού; Γιατί, όταν ο Προφήτης Ηλίας, ο Χρισμένος του Θεού, υποφέρει για τον Θεό στη φυλακή, γιατί θέλουμε να το αποφύγουμε; Γιατί; Άλλωστε, όπως γνωρίζουμε, όταν ο Τσάρος υποφέρει, όλη η Ρωσία υποφέρει. Όταν ο Τσάρος χαίρεται, όλη η Ρωσία χαίρεται μαζί του! Έτσι, μπορούμε κι εμείς να ενωθούμε και να μοιραστούμε με τον Χρισμένο του Θεού. Όπως είπε η Βλαντίκα, ακούσαμε σήμερα σε αλληλογραφία με τη Μητέρα Ολυμπιάδα - πόσο πολύτιμο και πολύτιμο είναι να περπατάμε στο μονοπάτι με τον Τσάρο, ένα και το αυτό! Αλλά πώς μπορούμε να χαιρόμαστε ή να αποφεύγουμε τις λύπες όταν ο Χρισμένος υποφέρει στη φυλακή για όλους; Τότε θα μας θεωρούν κάποιου είδους άπιστους υπηκόους, αλλά ποιος ξέρει τι άλλο - δεν είναι το ίδιο πράγμα;
Επομένως, αγαπητοί φίλοι, ακούμε και καταλαβαίνουμε πόσες θλίψεις υποφέρει ο καθένας, πόσοι άνθρωποι λένε: «Δεν θέλω να γίνω επίσκοπος», «Δεν θέλω να γίνω ηγουμένη», «Δεν θέλω να γίνω πρίγκιπας», «Δεν είμαι άξιος γι' αυτό» - ας αφήσουμε όλα αυτά στον Θεό! Αν ο Θεός κρίνει απαραίτητο ότι «δεν είμαι άξιος», ότι «δεν μπορώ να το χειριστώ», τότε ας το κάνει ο Κύριος ο Ίδιος. Γιατί να ασκήσουμε το δικό μας θέλημα; Γιατί; Ας προσπαθήσουμε να εκπληρώσουμε τον σκοπό του Θεού - ας προσπαθήσουμε να ζήσουμε σύμφωνα με αυτόν όσο καλύτερα μπορούμε. Και τι θα μας βοηθήσει σε αυτό; Το να κατηγορούμε τον εαυτό μας και να δοξάζουμε τον Θεό. Και αυτή η κατάστασή μας - τέτοια θλίψη - θα μας διδάξει να κραυγάζουμε περισσότερο στον Θεό, γιατί μόνο από Αυτόν μπορεί να μας δοθεί βοήθεια. Μόνο σε αυτή την κατάσταση - μας είπε η Βλάντυκα πριν από πολύ καιρό, ακόμη και πριν από δύο χρόνια - μόνο σε αυτή την κατάσταση αποκαλύπτονται όλες οι μάσκες, αφαιρούνται. Και ο άνθρωπος καταλαβαίνει, έστω και λίγο, τι αντιπροσωπεύει ενώπιον του Θεού, όχι μόνο καταδικάζοντας νοερά τον εαυτό του, αλλά βλέπει και αυτό που πραγματικά είναι... τι κρύβεται μέσα του - η μάσκα πέφτει! Νομίζει ότι έχει δίκιο, αλλά όχι - κοίτα, η μάσκα σου έπεσε μέσα από αυτή τη θλίψη. Και μόνο σε αυτή τη θλίψη έπεσε η μάσκα. Χωρίς αυτές τις δύσκολες συνθήκες, δεν θα έβλεπες τον εαυτό σου όπως είσαι ενώπιον του Θεού, έστω και εν μέρει, και τέτοια μετάνοια δεν θα είχε συμβεί ποτέ. Καταλαβαίνεις πόσο προνοητικό είναι το καθετί; Και πόσο ευγενικό είναι να κατηγορείς τον εαυτό σου και να δοξάζεις τον Θεό, θυμούμενος επίσης τι υπομένει ο Χρισμένος για όλη τη Μητέρα Ρωσία.
Επομένως, αγαπητοί φίλοι, χθες μιλήσαμε στους γονείς μας, στα παιδιά μας, και μιλήσαμε για το πόσο πολύτιμο είναι να βαδίζουμε το μονοπάτι με τον Χρισμένο, πόσο πολύτιμο είναι όταν ο Θεός μας χαρίζει το πιο πολύτιμο πράγμα στη ζωή - να θυσιαζόμαστε για τον Θεό! Και έτσι μπορούμε να το πούμε αυτό σε όλους τώρα. Καταλαβαίνετε λοιπόν, όπως ακριβώς μιλήσαμε χθες: «Όλος ο Ουρανός σε κοιτάζει, άνθρωπέ μου. Θα το δεχτείς απλώς αυτό και θα προσπαθήσεις να συνεργαστείς με τον Θεό, ή θα προσπαθήσεις να το αποτινάξεις με κάθε δυνατό τρόπο, με κάθε δυνατό τρόπο: "Είμαι ανάξιος", "βγάλε το από πάνω μου", "Δεν θα το κάνω αυτό" και ούτω καθεξής. Ή μήπως κάποιος θα εκπνεύσει και θα πει: "Και Κύριε, πού είναι; Πώς ο ληστής στον Σταυρό έκανε έτσι μια γκριμάτσα, προσπαθώντας με κάθε δυνατό τρόπο να κατέβει από τον Σταυρό, ανίκανος να αντέξει όλα αυτά τα μαρτύρια; Ο ληστής που σταυρώθηκε αριστερά του Κυρίου." Και ο άλλος ληστής είπε: "Μα τον Θεό, μόνο να με θυμάσαι στη Βασιλεία Σου." Ο Ηγεμόνας μας δίδαξε επίσης όλους, όταν αντιμετωπίζαμε μια τόσο δύσκολη κατάσταση, να απλώνουμε τα χέρια μας στα πλάγια, φανταζόμενοι τον εαυτό μας πάνω στον Σταυρό, και να λέμε κάτι νοερά στον εαυτό μας και στον Θεό, ναι, να λέμε στην καρδιά μας: "Ναι, Κύριε, άξιε δούλε Σου σύμφωνα με τις πράξεις μου, μόνο να με θυμάσαι στη Βασιλεία Σου. Μη με στερήσεις από το Έλεός Σου, το οποίο μου έχεις χαρίσει, βοήθησέ με να εργάζομαι μαζί Σου, βοήθησέ με να κοπιάζω για Σένα, βοήθησέ με να είμαι πιστός υπήκοός Σου, βοήθησέ με να είμαι πιστός στον όρκο που όλοι δώσαμε για πίστη στον Θεό, τον Τσάρο και την Πατρίδα!"
Αυτό που έχουμε εδώ δεν είναι η Εκκλησία του Χριστού, αλλά κάποιο είδος συγκέντρωσης με συμπεριφορά όπως αυτή: όταν θέλω, πηγαίνω. όταν δεν θέλω, δεν πηγαίνω. Όταν νιώθω καλά, όλοι γύρω μου είναι καλοί, αλλά μόλις έρθει ο παραμικρός πειρασμός, όλοι ξαφνικά γίνονται κάπως διαφορετικοί, όλοι γίνονται αμέσως κακοί. Και το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν συνηθίσει να υπομένουν, δεν έχουν συνηθίσει σε αυτό! Και πάλι, θέλουμε να λαμβάνουμε, και σε αυτή την κατάσταση, λέμε: «Κοιτάξτε πώς η καρδιά μου δεν νιώθει τίποτα» - είναι επειδή δεν μπορούμε να υπομείνουμε, αγαπητοί φίλοι! Γι' αυτό σας καλούμε, γι' αυτό σας λέμε - ας υπομείνουμε όλοι μαζί, ας εργαστούμε για τον Θεό!
Πώς γίνεται αυτό; Πόσο αντέχει ο Τσάρος; Όλη του τη ζωή! Και τι μεγαλείο χάρισε ο Κύριος στον Χρισμένο Του, όταν ο Δάσκαλος περπάτησε σε όλη του τη ζωή; Γιατί; Επειδή επιθυμούσε να αγαπά τον Θεό περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο, και γι' αυτό μας καλεί να κάνουμε το ίδιο. Και καλούμε όλους: ας εργαστούμε, φίλοι, για τον Θεό! Τουλάχιστον την ενδέκατη ώρα της ζωής, όπως εκείνος ο ηγούμενος εκείνου του αμελούς μοναστηριού, όπου όλοι διέπραξαν ανομία, και όταν ο ταταρικός στρατός επιτέθηκε, και τους προσφέρθηκε να απαρνηθούν τον Θεό με αντάλλαγμα τη ζωή τους, ο ηγούμενος βγήκε και είπε: «Αδελφοί, έχουμε ζήσει ανάξια όλη μας τη ζωή, ας πεθάνουμε τουλάχιστον ως Χριστιανοί». Έτσι, πρέπει να πεθάνουμε σήμερα ή αύριο, πόσα μας έρχονται! Μεταφορικά μιλώντας, «σήμερα ή αύριο». Ας εργαστούμε έστω και λίγο για τον Θεό! Άλλωστε, ο Κύριος μας έχει ήδη τιμήσει με τόσα πολλά - είναι απλά απερίγραπτο! Πόσοι άνθρωποι υπάρχουν στον κόσμο; Και σε τι χούφτα ανθρώπων έχει δώσει ο Θεός την Αγία Σφραγίδα; Τι είδους Χάρη μας έχει χαρίσει ο Κύριος; Και δεν μπορούμε να αντέξουμε ούτε το παραμικρό. Γι' αυτό σας επικαλούμαι.
Η υπομονή συνίσταται μόνο στο να κατηγορούμε τον εαυτό μας. Να κατηγορούμε τον εαυτό μας, να θεωρούμε τον εαυτό μας ως την αιτία όλων αυτών των πόνων της καρδιάς, επειδή η καρδιά είναι αμαρτωλή, και ο Θεός θέλει να μας σώσει, και γι' αυτό μας στάλθηκε εδώ, επειδή, για να μην καταδικαστούμε μαζί με τον κόσμο, ο Κύριος, ο Δίκαιος και Στοργικός Πατέρας, μας κρίνει εδώ.
Γι' αυτό, αγαπητοί φίλοι, το είπα ίσως σύντομα σήμερα: ας προσπαθήσουμε όλοι να προσευχηθούμε στον Θεό, να μας δώσει ακριβώς αυτή την επιμονή, αυτή την επιθυμία: να υπομένουμε εδώ, να κρινόμαστε από τον Θεό εδώ, να υπομένουμε την τιμωρία εδώ και να κατηγορούμε μόνο έναν άνθρωπο για τα πάντα - τον εαυτό μας και κανέναν άλλο! Και όταν έρχεται μια σκέψη εναντίον ενός άλλου ανθρώπου, τότε επαναστατούμε ακόμη περισσότερο εναντίον του εαυτού μας και κατηγορούμε τον εαυτό μας ακόμη περισσότερο, όπως λέει ο Χριστός: «Σηκώσου από το σβέρκο, πήγαινε ακόμα περισσότερο και δοξάσε τον Θεό» - γιατί με αυτόν τον τρόπο ο Κύριος νικάει τους δαίμονες. Άλλωστε, έχουμε ενωθεί τόσο πολύ με το ακάθαρτο πνεύμα που ο λόγος που απευθύνεται στις ιδιότητες που απορροφούμε από αυτό το ακάθαρτο πνεύμα, τις γυρίζει πίσω στον εαυτό μας και λέμε: «Όχι, δεν είμαι έτσι» και αρχίζουμε να μεσιτεύουμε, όπως μας είπε ο Χριστός πριν από πολύ καιρό: «Δεν μεσιτεύουμε για τον εαυτό μας, αλλά δικαιώνουμε το ακάθαρτο πνεύμα που ενεργεί μέσα μας, που έχει ενωθεί μαζί μας!» Ας δώσουμε λοιπόν στον Θεό την ευκαιρία να αμφισβητήσει και να ταπεινώσει αυτό το ακάθαρτο πνεύμα, με το οποίο εγώ προσωπικά έχω ενωθεί με τη θέλησή μου – και θα είναι καλό!
Ζητούμε συγχώρεση από όλους. Ας αγωνιζόμαστε και ας προσπαθούμε να προσευχόμαστε στον Θεό, ώστε ο Κύριος να μας χαρίσει όλους να εργαζόμαστε για τον Θεό και να επιθυμούμε να Τον ευχαριστούμε, να αυτομαστιγωνόμαστε σε όλα, να ακολουθούμε σε όλα και να αγωνιζόμαστε να ακούμε τον Αγαπητό Προφήτη του Θεού, τον Ηλία, τον Υπέρτατο Πατριάρχη Ζωσιμά.
Δόξα τω Κυρίω ημών, πάντα, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν!
